Herman de Leeuw

Herman de Leeuw was born in Rotterdam, the Netherlands. His fathers name was Cornelis. His mothers name was Unknown. Herman departed on 26-Sep-2021.

premium

Herman de Leeuw’s Forever Story

Herman de Leeuw

Geboren 31-01-1950 te Rotterdam

Zoon van *** en ***

Gestorven op 26-09-2021

 

 

Jeugd

Mijn vaders vader was een zelfstandig ondernemer. Een olieman in Rotterdam. Mijn vader is gestopt met school toen hij 14 jaar en 3 maanden was, precies de wettelijk leerplicht leeftijd. Hij is gaan helpen in de zaak van zijn vader. Olie verkopen en later kachels plaatsen. Hij vertelde altijd over zijn vader als een ruwe bolster waar hij naast zat in de oliewagen. Hij was een nakomertje en kon erg lastig zijn voor zijn zus en zijn broer. Het leek erop alsof hij ook altijd zijn zin kreeg. Als jonge jongen kreeg hij een hond, een boxer denk ik dat het was. Het grote probleem was dat hij hem nooit wilde uitlaten en uiteindelijk hebben zijn ouders de hond weg gedaan. Tot zijn grote verdriet. Zijn liefde voor honden heeft hij altijd behouden.

Via een voor mij onbekende route is mijn vader uit de zaak weg gegaan om in de verkoop te gaan werken. Zijn oudere broer (ome Aad) heeft de zaak overgenomen. Al snel had hij een auto, een groene spitfire waar hij heel trots op was en waarmee hij altijd luid scheurend door de straat van mijn moeder ging rijden om aandacht te trekken.

Toen hij als jonge vertegenwoordiger zijn eigen huis had, heeft hij opnieuw een hond genomen. Een hond alleen in een klein appartement met een baas die veel weg was, leek een slechte combinatie. Er waren veel verhalen dat zijn hond alles gesloopt had in het appartement, maar hem meenemen in de auto en hem daar laten leek ook geen goed idee.

 

 

 

 

Familie

Hij had een oudere broer (ome Aad) en een oudere zus (Tante Magda). Ome Aad was getrouwd met tante Leni en is jong overleden aan darmkanker. Ze hebben geen kinderen gehad. Zijn zus tante Magda is getrouwd met haar jeugdliefde Ome Piet en ze hebben twee succesvolle zoons: Peter de Kramer en Sander de Kramer.

Mijn vader had nog ooms en tantes waar ik weinig over gehoord heb. Alleen over “Oom Slok-op”, die de dodenmars in de tweede wereld oorlog heeft overleeft omdat de Duitsers mis geschoten hadden en hij zich dagen lang voor dood heeft gehouden. Het trauma van de tweede wereld oorlog heeft hij verdronken. 

Zijn vader heb ik nooit gekend, hij was overleden voor mijn geboorte en als ik de verhalen hoor denk ik dat hij prostaatkanker heeft gehad.

Oma de Leeuw heeft lang geleefd en stond bekend om haar appeltaart, grote handen (zit in de familie) en haar humor. Op oudere leeftijd (90+) heeft zij borstkanker gehad.

Zijn ouders waren van de grove, Rotterdamse variant. Als je viel moest je maar snel opstaan en naar de dokter gaan om te hechten was onzin. Dat kon ze zelf ook.

Mijn vader heeft zelf 1 zoon gehad, Robert de Leeuw (dat ben ik).

Peter de Kramer is als zelfstandige een groot logistiek bedrijf begonnen in Rotterdam en heeft twee kinderen: Stan de Kramer en Tess de Kramer.

Sander de Kramer is auteur van verschillende boeken, oprichter van de Sunday Foundation en televisie bekendheid en heeft drie kinderen: Sanne en Krijn de Kramer en een adoptiezoon Alpha de Kramer.

 

Werk

Mijn vader heeft altijd in de verkoop gewerkt en is regelmatig van werkgever veranderd, zoals gebruikelijk was in die sector. Van verwarmingselementen verkopen bij Vegro als vertegenwoordiger, naar groothandel Snikkers en de Technische Unie (TU). Toen naar Bernard elektrotechnische groothandel, wat uiteindelijk overgenomen werd door Hagemeijer. Hij had een haat liefde verhouding met zijn werk. Sommige aspecten van zijn werk vond hiij heel erg leuk: het leiding geven en uitkiezen van personeel, het binnenhalen van grote projecten, het bedenken van creatieve excel draaitabellen om logistieke besparingen te berekenen. Maar hij had tegelijk ook een hekel aan de druk van reorganisaties, de competitieve communicatie vorm van collega’s en bazen en altijd het gevoel dat hij nergens echt bij hoorde en dat zijn leidinggevende hem nooit als volwaardig zagen. Dat terwijl hij een riant salaris met hoge bonussen heeft kunnen verkrijgen en hij elke reorganisatie heeft overleefd. Een van zijn grootste trots was het binnenhalen van de Mondriaan toren (Philips) in Amsterdam. Een van zijn spannendste opdrachten waren grote kaslampen, welke gebruikt werden door een zeer dominante man die veel wensen had en de lampen gebruikte voor “tomaten” kweek. Richting het einde van zijn carrière heeft hij een belangrijke rol gesprek in de Ondernemings Raad waar bij voorzitter is geweest en veel heeft kunnen betekenen voor het personeel tijdens de vele reorganisaties. Uiteindelijk is hij van verkoop overgezet naar Human Resource, wat hij altijd als een afdankertje heeft gezien. Het was het einde van zijn carrière en uiteindelijk kon hij, niet heel erg gewenst, met pensioen.

 

Na zijn pensioen vond hij het moeilijk om zijn weg te vinden. Hij heeft als vrijwilliger gewerkt bij de brandweer (om voorlichting te geven) en als gids op een boot (de Halve Maan in Hoorn). Uiteindelijk heeft hij een significante rol in de schoonheidssalon van zijn vrouw Farida de Leeuw gespeeld. Met name onderhoud van het pand, financiën en klantcontact was zijn ding. Toen Farida de salon in de binnenstad van Hoorn heeft verkocht om minder te gaan werken, heeft hij een salon in de achtertuin deels laten bouwen en deels zelf ingericht. Zijn laatste grote bouwproject samen met de bouw van ons huis in de Gerrit Langedijkstraat.

 

Hobbies

Mijn vader had een passie voor twee dingen: competitie en kunst. Dat zorgde ervoor dat hij op jonge leeftijd al veel tekende en schilderde. In het begin vooral veel aquarel schilderijen, later olie verf an acryl. Hij vond het vooral leuk om een ander schilderij of een foto te gebruiken om zijn eigen interpretatie te geven. Het was voor hem ene grote eer om een schilderij te maken en het aan een ander te geven. Het was dan wel de bedoeling dat het opgehangen werd. Omdat mijn vader ook erg van competitieve dingen hield, was ook dol op bordspellen. Ik ken niemand die zo graag spelletjes speelden. Ik ken ook niemand die zo slecht was in het spelen van spelletjes. Volgens mij heeft mijn vader zeker 1000 keer Catan en Rummikub gespeeld en 1 keer gewonnen. Per ongeluk. Maar dat maakte ook niet uit. Het ging bij hem ook niet om de bestemming en winnen, maar om de reis en het spelen. Zoals bij veel van mijn vader. Hij bleef een groot fan van kaarten, Kolonisten van Catan, Carcascone en Rummikub. Wij speelde vooral veel schaak, maar mijn vader vond schaken heel erg spannend. Dat terwijl hij uit eindelijk altijd won. Via zijn werk en later vooral prive is mijn vader veel gaan golfen. Meer dan 15 jaar is hij lid geweest van BurgGolf Purmerend en speelde bij tenminste 1 keer per week met zijn vaste maat; Fred Vogelenzang. Een paar jaar heb ik wekelijks met ze mee gespeeld, maar mijn werkdruk liet dat op een gegeven moment niet meer toe.

 

Gezin

Mijn vader heeft twee levenspartners gehad. Op jonge leeftijd is hij mijn moeder tegen gekomen; Lida Kemp. Dit was een gepassioneerde relatie met veel ups en downs. Na een eerste echtscheiding zijn ze weer bij elkaar gekomen en hebben ze in 1982 een zoon gekregen. Verhuizingen van Rotterdam, naar Numansdorp, naar Echmond naar Hoogwoud. Hij heeft zelfs een periode aan de andere kant van het land gewerkt en kwam dan alleen in het weekend naar huis. Rond 1989 zijn ze voor een tweede keer uit elkaar gegaan en deze keer voor goed. Ik kwam in de weekenden bij mijn vader en door de weeks bij mijn moeder. Mijn vader heeft na de echtscheiding nog enkele “dates” gehad waarna hij uiteindelijk Farida Ahmadali ontmoette. Farida kwam relatief snel bij ons wonen in Hoogwoud waarna ze een belangrijke rol in zowel mijn vaders leven als mijn leven vervulde. Samen zijn ze naar Hoorn verhuisd. Mijn moeder is in 1993 overleden waarna mijn vader met Farida is getrouwd en ik full-time bij mijn vader en Farida ben gaan wonen. 1992 en 1993 waren moeilijke jaren. Mijn moeder is in 1992 gaan samenwonen met haar oud-therapeut wat voor mijn vader een bevestiging was van eerdere verdenkingen. Mijn moeder is met haar partner in Alphen-aan-de-Rijn gaan wonen wat leed tot elke vrijdag en zondag avond lange ritten van Hoorn naar Alpen. Mijn moeders overlijden was wederom een moeilijke slag voor hem. Haar zelfmoord heeft veel complexe gevoelens van schuld, verdriet en boosheid veroorzaakt. Uiteindelijk denk ik dat hij wel wel heel fijn vond dat zijn zoon niet meer heen en weer hoefde te reizen en een periode van stabiliteit volgde. Farida bracht een grote Hindoestaanse familie met zich mee, wat voor mijn vader wennen was, maar ook een warm bad van aandacht en samenhorigheid met zich mee bracht. Mijn vader heeft een plek kunnen vinden als oom en heeft vooral een speciale band gekregen met een aantal familieleden. Samierah Ahmadali kwam vanuit Suriname in Nederland studeren en heeft hij jaren lang naar Amsterdam gereden waar vele interessante gesprekken plaats zouden hebben gevonden. Met oom Ferry had hij een mede “bakra”. Oom Sharief heeft hij vaak naar het ziekenhuis mogen brengen en ze deden samen altijd de financiën van Farida haar salon. De gezinnen van Sha-ied en Shifai waren met speciaal dierbaar, zeker de kinderen Noa, Isa, Jordan en Imara. Faisal heeft een periode bij mijn vader en Farida gewoond en ze hebben daar een bijzondere band met elkaar gevormd. Joyce en haar gezin waren altijd een verlengstuk van ons gezin.

 

Rubeena

 

Persoonlijkheid

Mijn vader was een doener. Snelle en makkelijke klusser, een bouwer. Hij was een “doe maar normaal, dan doe je gek genoeg” type en hij had een hekel aan potsierlijkheid en ijdelheid. Een van de mooiste dingen die ik van mijn vader heb geleerd is dat je nooit spijt moet hebben. Hij zei altijd: “als je alles doet met de juiste bedoeling en het juiste gevoel, dan doe je het met de informatie die je op dat moment hebt. Je kan jezelf niet achteraf kwalijk nemen met de kennis die je nu hebt. Handel naar je gevoel en accepteer dan dat je hebt gedaan wat op dat moment goed was. Als mensen mens was mijn vader een zeer charmante man, die tot ver in zijn ziekbed verpleging en verzorgende om zijn vingers kon winden. Je hoefde hem maar kort te kennen om snel een affiniteit met hem te krijgen. Zijn lach, zijn bescheidenheid. Tegelijk was het ook een erg gesloten man en liet hij maar weinig mensen echt toe in zijn leven. En als hij dat deed, dan deed hij dat met humor en zelfspot bijvoorbeeld over het feit dat hij een echte levensgenieter was. Ondanks het feit dat mijn vader een mensen mens was, vond hij ziekte en sterven extreem moeilijk. Het overlijden van Ome Aad op de IC was voor hem een onuitwisbaar trauma van verdriet en niet weten hoe om te gaan met ziekte en dood. Maar een van mijn vaders sterkste kanten was zijn zelfkritiek en de wil en gedrevenheid om te leren en te veranderen. Farida’s vader is lange tijd erg ziek geweest en ook dat was voor hem erg moeilijk om mee geconfronteerd te worden. Naar voorbeeld van onder andere Farida, heeft mijn vader geleerd om te kunnen gaan met zieke mensen en om menselijk leed niet uit de weg te gaan. Maar om juist te helpen en te ondersteunen. Ik bewonder het feit dat mijn vader zijn leven lang open stond om van andere te leren, om zo zelf steeds beter mens te worden. Hij was een spiritueel man, meer dan een religieus man. Zoekende naar spiritualiteit heeft hij lessen en inspiratie gevonden in budisme, mindfulness en in de Islam. 

 

Vrienden

Mijn vader was een gesloten man die veel waarde hechtte aan zelfstandigheid en alles zelf doen. Dat maakte hem wat minder toegankelijk als een vriend. Vanuit vroeger waren Ruud en Willeke altijd belangrijke vrienden voor hem. Willeke was een vriendin van mijn moeder en ze kennen elkaar al sinds tienerjaren. Via Ruud en Wil waren er nog wel wat vrienden waar ze bijvoorbeeld mee op vakantie gingen, maar dat was een vriendengroep waar hij voor zijn gevoel nooit helemaal deel van uitmaakte. Mijn vader had wat zeer gewaardeerde collega’s zoals Bob van Unen en *** waar hij goed contact mee had. Enkele klanten van Farida had hij ook goed contact mee. In de laatste 15 jaar heeft hij denk ik het meest contact gehad met zijn golfmaatje Fred.

 

Trots

Mijn vader had veel om trots op te zijn, maar hij was erg zelf kritisch. Zijn grootste trots was ik, zijn zoon. Onze relatie was vanaf jongs af aan een soort “samen alleen op de wereld” en zelfs mijn aanwezigheid op de wereld was voor al genoeg om trots op te zijn. Mijn vader was trots op zijn werk en het feit dat hij zo ver in de organisatie was gekomen, ondanks het feit dat hij nauwelijks een opleiding heeft genoten. Hij was dol op zijn auto’s en het feit dat hij elke paar jaar een nieuwe lease wagen mocht uitkiezen. Wieldoppen waren prima. Hij was trots op Farida, haar zelfstandigheid en haar eigen salon. Hij genoot ervan dat ze zo een succesvol bedrijf kon draaien. 

 

Gezondheid

Mijn vader was een relatief gezonde man. Hij heeft vanaf middelbare leeftijd wat overgewicht gehad en hij rookte. Hij is zeker 20 keer gestopt met roken, maar elke keer weer opnieuw begonnen. Sigaretten, sigaren, pijp, alles. De laatste paar jaar was hij uiteindelijk wel gestopt met roken. Hij heeft huidkanker gehad in zijn gezicht waarvoor een MOOS operatie in Rotterdam. Een relatief korte periode heeft hij blaaskanker gehad, maar dat was relatief snel behandeld en na 5 jaar controle genezen verklaard. In 2019 heeft hij na een lange periode van pijnklachten in de rug en in het borstbeen de diagnose longkanker gehad met uitzaaiingen in de botten en lever. Na bijna 1,5 jaar ziek zijn en afvallen is hij thuis overleden op 26-09-2021 en begraven op 02-10-2021 in Hoorn.